Τριήμερο αφιέρωμα στον Célestin Freinet

freinet_movements_2016

Τριήμερο αφιέρωμα στον μεγάλο μεταρρυθμιστή παιδαγωγό Célestin Freinet για τα 50 χρόνια από το θάνατό του

«Τα κινήματα Freinet ανά τον κόσμο: διασταυρούμενες ματιές»

1-3 Δεκεμβρίου 2016

Αμφιθέατρο Theo Angelopoulos – Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος, Αθήνα

Το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος και η παιδαγωγική ομάδα «Το Σκασιαρχείο. Πειραματικοί ψηλαφισμοί για ένα σχολείο της κοινότητας» συνδιοργανώνουν τριήμερο αφιέρωμα στον μεγάλο μεταρρυθμιστή της εκπαίδευσης, Célestin Freinet, με αφορμή τα 50 χρόνια από το θάνατό του. Μια ευκαιρία για να γνωρίσουμε καλύτερα την παιδαγωγική Freinet που υποστηρίζει ένα σχολείο ελεύθερο, ανοικτό και δημοκρατικό, καθώς και τα κινήματα Freinet ανά τον κόσμο. Μία ημέρα, μάλιστα, θα είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένη στα δικαιώματα του παιδιού στην παιδαγωγική Freinet.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει:

01.12.2016

Το κίνημα Freinet από το χθες στο σήμερα

17.00- 18.00 Προβολή του ντοκιμαντέρ «Το Κίνημα Freinet» (Le mouvement Freinet) του Henri Portier (με ελληνικούς υπότιτλους).

18.00- 19.00 Κοινωνική και χειραφετική διάσταση της παιδαγωγικής Φρενέ

  • «Ο Φρενέ και η κριτική παιδαγωγική. Εργαλεία για την κοινωνικοποίηση και την πολιτική χειραφέτηση του μαθητή»

Ομιλήτριες : Δέσποινα Καρακατσάνη, Παυλίνα Νικολοπούλου, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Τμήμα Κοινωνικής και Εκπαιδευτικής Πολιτικής

  • «Τζάνος Τσαγκιάς: ένας πρωτοπόρος έλληνας δάσκαλος, συνεργάτης του Σ. Φρενέ»

Ομιλήτρια : Παρασκευή Αλεξάνδρου, εκπαιδευτικός

  • «Πρόσληψη της Παιδαγωγικής Φρενέ στην Ελλάδα»

Ομιλητής : Χαράλαμπος Μπαλτάς, εκπαιδευτικός

 

19.00- 20.00 Αξιοποιώντας την παιδαγωγική Φρενέ στο σύγχρονο ελληνικό εκπαιδευτικό πλαίσιο

  • «Φρενέ στο ελληνικό Πανεπιστήμιο. Πλαίσιο και στόχοι προσέγγισης της παιδαγωγικής Φρενέ στην εκπαίδευση των εκπαιδευτικών»

Ομιλητές-τριες: Βασίλης Τσάφος, Αλεξάνδρα Ανδρούσου, Μαρία Σφυρόερα, Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην προσχολική ηλικία (Τ.Ε.Α.Π.Η.) Πανεπιστήμιο Αθηνών

 

02.12.2016

Η παιδαγωγική Freinet ανά τον κόσμο. Εμπειρίες και προοπτικές

17.00-18.00 «Κινήματα Φρενέ στον κόσμο και στην Ελλάδα»

Ομιλητής: Ολιβιέ Φρανκόμ (με μετάφραση για το κοινό)

18.00-18.15 «Το Εργαστήρι: Εφαρμόζοντας την Παιδαγωγική του Freinet στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης»

Ομιλήτρια: Ασπασία Καλησώρα, εκπαιδευτικός

18.15- 21.00 «Εμπειρίες – εφαρμογές της παιδαγωγικής Φρενέ στο ελληνικό δημόσιο σχολείο. Προοπτικές.»

Παρουσίαση τεχνικών : Τι νέα, Συμβούλια μαθητών, Σχολική εφημερίδα, Μικρά βιβλία, Υπαίθριο σχολείο, Διαδρομές στην πόλη, Κινηματογράφος. Προσομοίωση με μαθητές.

Ομιλητές-τριες: Κατερίνα Παούρη, Στέλλα Μπαδικιάν, Μπάμπης Μπαλτάς,  Σοφία Λάχλου, Νίκη Κοκκινοπλίτη, Νατάσσα Δίπλα, Χρήστος Στεφάνου (εκπαιδευτικοί)

03.12.2016

Τα δικαιώματα του παιδιού στην παιδαγωγική Freinet. Για ένα σχολείο ανοικτό στα παιδιά του κόσμου

9.00-  9.30 «Τα δικαιώματα του παιδιού στον Φρενέ»

Ομιλητής: Χάρης Παπαδόπουλος

Σχολικός σύμβουλος Δημοτικής εκπαίδευσης

9.30-10.00 «Η παιδική τέχνη στην παιδαγωγική Φρενέ»

Ομιλήτρια: Ειρήνη Γιαννημάρα

Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών

 

10.00-10.30 «Αντιπολεμική και αντιρατσιστική διάσταση της παιδαγωγική Φρενέ και η διαχρονικότητά της»

Ομιλητής: Χρήστος Τουρτούρας

Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης. Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

 

10.30-12.00 Συνέλευση. Παρουσίαση σωματείου «Παιδαγωγική ομάδα Σκασιαρχείο. Πειραματικοί ψηλαφισμοί για ένα σχολείο της κοινότητας». Συζήτηση και εγγραφή μελών.

 

Διάλειμμα

13.00-15.00 Αλληλεπιδραστική θεατρική παράσταση από το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση

“Η πολύχρωμη μετανάστευση της πεταλούδας” – μια παράσταση θεάτρου φόρουμ – θεατροπαιδαγωγικό πρόγραμμα για την αλληλεγγύη, την αποδοχή του «άλλου» και την αντιμετώπιση της ξενοφοβίας από το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση στο πλαίσιο του προγράμματος “κι αν ήσουν εσύ;”

 

“Η πολύχρωμη μετανάστευση της πεταλούδας”

Περιγραφή εδώ:

http://www.theatroedu.gr/el-gr/προγράμματα/ηπολύχρωμημετανάστευσητηςπεταλούδας.aspx

 

Έκθεση έργων μαθητών

Κατά τη διάρκεια του αφιερώματος θα λειτουργεί έκθεση με έργα μαθητών από ελληνικές και ξένες τάξεις που εφαρμόζουν την παιδαγωγική Freinet. Τα έργα θα εκτεθούν με τη μορφή poster στο χώρο των εκδηλώσεων.

Για κάθε πληροφορία δείτε επίσης στο https://skasiarxeio.wordpress.com/

Θα δοθούν βεβαιώσεις παρακολούθησης.

Για την καλύτερη οργάνωση παρακαλούμε να δηλώσετε την συμμετοχή σας εδώ:

ΦΟΡΜΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

Μια συζήτηση με το Γιάννη Γιουλούντα

22 Aπριλίου 2016 Συνέντευξη  -συζήτηση με τον Γιάννη Γιουλούντα (σκηνοθέτη των ταινιών ΝΑ ΜΗ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ και ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ), Χαράλαμπος Μπαλτάς,  Λαϊκή Συνέλευση, Γκύζη (Μετάφραση-Απομαγνητοφώνηση: Γιάννης Φωτεινός)

Παρακαλώ αναφέρετε το χρόνο που χρειάστηκε για το γύρισμα της ταινίας (ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ), τους ανθρώπους που γνωρίσατε στην Ισπανία και την Ελλάδα, αλλά και πως η ταινία συσχετίζεται και με την παιδαγωγική, καθώς και το γενικότερο σου προβληματισμό ως σκηνοθέτη για το θέμα αυτό. (περισσότερα…)

%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%85%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82_%ce%b1%ce%bb%ce%ba%ce%b9%ce%bf%ce%bd%ce%b9%cf%83

Προβολή στην «Αλκυονίδα»

%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%85%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82_%ce%b1%ce%bb%ce%ba%ce%b9%ce%bf%ce%bd%ce%b9%cf%83

Το «Σκασιαρχείο» οργανώνει προβολή της νεας ταινίας του Γιάννη Γιουλούντα “Αγωνίζομαι άρα υπάρχω” τη Δευτέρα 14 Νοεμβρίου, ώρα 17.00 έως 19.00, στον κινηματογράφο «Αλκυονίς» , Ιουλιανού 42-46, μετρό Βικτώρια.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Μετά την προβολή της ταινίας θα ακολουθήσει συζήτηση με τον σκηνοθέτη.

ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΓΙΑΝΝΗ ΓΙΟΥΛΟΥΝΤΑ

22 Aπριλίου 2016 Συνέντευξη  -συζήτηση με τον Γιάννη Γιουλούντα (σκηνοθέτη των ταινιών ΝΑ ΜΗ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ και ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ), Χαράλαμπος Μπαλτάς,  Λαϊκή Συνέλευση, Γκύζη (Μετάφραση-Απομαγνητοφώνηση: Γιάννης Φωτεινός)

Παρακαλώ αναφέρετε το χρόνο που χρειάστηκε για το γύρισμα της ταινίας (ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ), τους ανθρώπους που γνωρίσατε στην Ισπανία και την Ελλάδα, αλλά και πως η ταινία συσχετίζεται και με την παιδαγωγική, καθώς και το γενικότερο σου προβληματισμό ως σκηνοθέτη για το θέμα αυτό.

Καταρχάς θα ήθελα να πω πως δεν κάνω κινηματογράφο με σκοπό να κάνω τέχνη. Για μένα ο κινηματογράφος δεν αποτελεί σκοπό, απλά ένα μέσο. Ο δικός μου σκοπός είναι καθαρά πολιτικός. Εχω χρησιμοποιήσει και άλλα μέσα στο παρελθόν για να εκφραστώ, δηλαδή έχω γράψει για παράδειγμα άρθρα, βιβλία, τραγούδια (με πολιτική πάντα χροιά), ενώ είχα τόσο κοινωνική όσο και παιδαγωγική δράση. Αυτό που κυρίως με απασχολεί είναι τόσο η ατομική όσο και η κοινωνική χειραφέτηση. Όλα τα υπόλοιπα, όπως η ισότητα ή αδελφότητα, ουσιαστικά πηγάζουν από αυτά τα δύο. Για παράδειγμα, για να κάνω και μια αναφορά στον Καστοριάδη, θεωρώ απαραίτητο να αποαποικιοποιήσουμε το «κοινωνικό φαντασιακό»(φιλοσοφικός όρος του Καστοριάδη). Δηλαδή θεωρώ πως χρειάζεται αυτός  ο αποαποικισμός για να απελευθερώσουμε την επιθυμία, όπως αναφέρει και ο Raoul Waneigem, στο έργο του «Γράμμα στους μαθητές» (Avertissement  aux écoliers, 1995).  Μπορούμε εξάλλου να αναφερθούμε και σε όλο αυτό που ξεκίνησε λίγο πριν το Μάη του ’68, και που απευθυνόταν στις νεότερες γενιές. Οπότε θα μπορούσα να πω πως η κύρια αναφορά μου είναι ουσιαστικά αυτός ο αποαποικισμός του «φαντασιακού», αλλά και πως δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική. Όπως είπε και η Θάτσερ το 1984 Τhere is no other alternative!

Άρα μπορούμε να πούμε πως αυτός ο τρόπος μας οδηγεί συνέχεια στο να κάνουμε πράξεις, όπως λετε, δηλαδή βιβλία, χειρονομίες, φιλμς, τραγούδια και όλα αυτά που αποτελούν στιγμές τέτοιας έκλαμψης και φωτεινότητας μέσα σε αυτό το τοπίο.

Όπως αναφέρει και ο Καστοριάδης χρειάζεται να βγούμε από το θεσμοθετημένο κοινωνικό «φαντασιακό» και να οδηγηθούμε σε εκείνο που  θα το θεσπίζουμε  πλέον εμείς οι ίδιοι. Συχνά στη μαρξιστική ιδεολογία κάνουμε λόγο για το βαθμό συνειδητότητας του κοινωνικού κινήματος,  από πλευράς συμμετοχής τόσο  του προλεταριάτου όσο και των νέων. Όμως για μένα αυτό δεν είναι αρκετό και εδώ είναι που διαφωνώ με τους συντρόφους τόσο τους μαρξιστές όσο και τους αναρχικούς, αφού είμαι  πολύ πιο  αντι -αυταρχικός….. Δηλαδή δεν υπάρχει μόνο αυτό. Φυσικά υπάρχει αυτό αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Με απασχολεί πολύ το θέμα της παραίτησης, της υποχώρησης. Δηλαδή το γεγονός πως υπάρχουν πολλοί που μοιράζονται τις ίδιες ιδέες, όμως οπισθοχωρούν. Θα ήθελα να αντιπαραβάλλουμε το 2016 για παράδειγμα με το 1986, την εποχή που το λαϊκό κίνημα γνώρισε μια συστολή σε σχέση με τις ιδέες του ’68. Ηταν τότε, δηλαδή το 1986, η εποχή του ΗΙV, της Θάτσερ, του Ρίγκαν, του Τσέρνομπιλ κλπ Δεν μιλάμε βέβαια μόνο για ιδέες, μιλάμε για πραγματική κριτική του καπιταλισμού. Τώρα λοιπόν το 2016 μπορούμε να πούμε πως έχουμε πολύ περισσότερο κόσμο που συμμετέχει ξανά στο λαϊκό κίνημα. Από την άλλη το 1986 ο κόσμος ακόμη πίστευε στην κατανάλωση, ενώ είχε πολύ λιγότερο αναπτυγμένη οικολογική συνείδηση, και πίστευε ακόμη στο κοινωνικό κράτος. Με λίγα λόγια πίστευε πως ο καπιταλισμός θα μπορούσε να αποκτήσει πιο κοινωνικό, πιο ανθρώπινο πρόσωπο. Η μεγάλη διαφορά πλέον των τριάντα χρόνων μεταξύ 1986 και 2016, είναι πως πλέον υπάρχει ένας πολύ μεγαλύτερος αριθμός ατόμων που μοιράζονται συνειδητά αυτή την κριτική στην πολιτική, στην οικολογία, στην κοινωνία….. Θα λέγαμε πως πρόκειται για μια ευκαιρία να πάρει κατά κάποιο τρόπο τη ρεβάνς ο Μάης του 68 και να ακουστούν ξανά οι ιδέες του.

Μπορούμε λοιπόν να πούμε πως το Αγωνίζομαι άρα υπάρχω αποτελεί μια επιστροφή στη φιλοσοφία του υποκειμένου. Βέβαια το υποκείμενο δεν είναι έτοιμο και δεδομένο αλλά πλέον υφίσταται μια διαρκής διαδικασία υποκειμενοποίησης. Ποιο είναι το όνομα  όμως αυτού του υποκειμένου, δεδομένου πως αλλοι λένε ο λαός, άλλοι το πλήθος, ο Badiou λέει «εμείς» κλπ, ενώ όταν λέμε αγωνίζομαι έχουμε μεν το πρώτο πρόσωπο , όμως εννοούνται οι πολλοί;

Δεν συμφωνώ με το εμείς που χρησιμοποιεί ο Badiou, γιατί πιστεύω πως υπάρχει και άλλο ένα στάδιο συνειδητοποίησης που προηγείται του «εμείς». Αυτό που συντελέστηκε ουσιαστικά τη δεκαετία του ’80 ήταν η επικράτηση του ατομικισμού. Το πρώτο βήμα για μένα είναι ακριβώς να φύγουμε από αυτή την κατάσταση.

Άρα η ταινία δείχνει ένα τρόπο εξόδου από τον ατομικισμό;

To πρόβλημα του σύγχρονου ανθρώπου είναι η αναδίπλωση στον εαυτό του, μια μορφή παλιμπαιδισμού θα λέγαμε, δηλαδή μια επιστροφή στο παιδικό παρελθόν σε ότι αφορά τη διασκέδαση, αλλά και τη μεταβίβαση της εξουσίας. Σήμερα, αν κοιτάξουμε γύρω μας θα διαπιστώσουμε πως συχνά ο ενήλικας βρίσκεται ακόμη σε ένα ενδιάμεσο στάδιο μεταξύ παρατεταμένης μετεφηβικής ηλικίας και ενηλικίωσης,  που περιλαμβάνει όμως τα μειονεκτήματα και των δύο ηλικιών. Θα ήταν μάλλον πολύ πιο ενδιαφέρον το αντίστροφο, το οποίο μάλιστα επισημαίνει και ο Σωκράτης, δηλαδή το να συνδυάζαμε την ενηλικίωση με τη διατήρηση μιας παιδικής ψυχής, όσον αφορά για παράδειγμα μια πιο ανοιχτή ματιά στον κόσμο, αντί να κλεινόμαστε στον εαυτό μας ή να στρουθοκαμηλίζουμε. Οι καταστασιακοί  φιλόσοφοι έλεγαν πως οι αλυσίδες είναι πρωτίστως στο μυαλό μας. Τώρα όσον αφορά την ταινία, θεωρώ πως μόνο μέσα από μια διαδικασία δράσης και εμπλοκής στο συλλογικό, το άτομο μπορεί τόσο να σωθεί από την παγίδα του εγώ, όσο και να δραστηριοποιήσει τη σκέψη του μέσα από τη δράση. Δηλαδή για να μπορέσει το άτομο να συμμετέχει στο κοινωνικό «σκέπτεσθαι», θα πρέπει να συμμετέχει στη δράση, στη συλλογικότητα. Μάλιστα σύμφωνα με έναν από τους καταστασιακούς φιλοσόφους,  τον Debord, αν και δεν συμφωνώ με όλα όσα έγραψε, το ανθρώπινο είδος δρα σε ένα χωρόχρονο. Άρα το να λέμε πως «αγωνίζομαι άρα υπάρχω» σημαίνει πως προσπαθούμε να αλλάξουμε το χωρόχρονο αυτό, ώστε να τροποποιήσουμε και τα υπόλοιπα. Για παράδειγμα στην ταινία ασκείται έντονη κριτική στην τηλεόραση, γιατί καταναλώνει το χρόνο μας, ενώ μας ακινητοποιεί σε ένα συγκεκριμένο χώρο.  Προκειμένου να κινηθούμε προς το «εμείς» πρέπει κάτι να κάνουμε ως άτομα. Έτσι όταν λέμε «αγωνίζομαι άρα υπάρχω», σημαίνει πως «σπάμε» το παράθυρο και ανοιγόμαστε  στον κόσμο κλπ. Διότι ο πρώτος τρόπος απόσχισης από το «εγώ» είναι η πάλη ενάντια στον εαυτό μας , ενάντια στη διασκέδαση, τον καταναλωτισμό, τον εγωισμό,  τον εγωκεντρισμό, το φασισμό (που ξεκινάει πρώτα από την εσωτερική πάλη μέσα μας)… Όλα όμως στη ζωή (όπως η σχέση – άντρα γυναίκας ή η σχέση γονιών – παιδιών) εμπεριέχουν την έννοια της σύγκρουσης…… Η έννοια του «αγωνίζομαι» λαμβάνει χώρα πρώτα στον εσωτερικό εαυτό και εναντίον αυτού. Για παράδειγμα η έννοια του «σκέπτεσθαι» σημαίνει να πηγαίνεις ακόμη και ενάντια στη σκέψη σου, να θέτεις τον εαυτό σου σε αμφισβήτηση.

Αν καταλαβαίνω καλά προτείνετε να φύγουμε από την έμμεση εμπειρία και να πάμε στην άμεση εμπειρία. Σε αυτό που λέτε όμως  θεωρώ πως υπάρχει ένα πρόβλημα που αφορά το να συζητήσουμε ξανά σχετικά με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (τηλεόραση, διαδίκτυο ) και τις αναπαραστάσεις που δημιουργούν στο άτομο. Άρα τίθεται το θέμα της εικόνας, η οποία εξάλλου αποτελεί και τον κυρίαρχο πολιτισμό. Μάλιστα όταν πλέον βγαίνουμε από την  έμμεση στην άμεση εμπειρία μπορεί να δούμε κάτι «γυμνό», αληθινό.

Συμφωνώ όμως το στάδιο που περιγράφω προηγείται αυτού της ανάλυσης της εικόνας. Θα πρέπει πρωτίστως να παλαίψουμε αλλά και να βγούμε από τον εαυτό μας. Ένα άλλο σημείο αναφοράς που έχω για παράδειγμα  αφορά ένα κόμικ που ονομάζεται «Ο χρόνος 0-1» («L’AGE 0-1»). Η βασική ιδέα σε αυτό είναι να κάνουμε όχι ένα βήμα μπροστά ούτε πίσω αλλά δίπλα, προκειμένου να βρεθούμε σε κατάσταση απόσχισης από το εγώ, αλλά και από ότι μας εγκλωβίζει. Όπως λέει και ο ποιητής Antonio Machado δεν υπάρχει δρόμος. Ο δρόμος δημιουργείται όταν βαδίζεις. Aυτό που μας αφορά είναι η τομή, η απόσχιση σε σχέση με τον εαυτό μας, η ρήξη  με αυτό που δεχόμαστε από ότι συμβαίνει γύρω μας, καθώς και με τις συνήθειες μας τόσο στη σκέψη όσο και τη δράση, αλλά και μια ρήξη –αρκετά βίαιη –τόσο σε σχέση με το χώρο όσο και το χρόνο. Η ανάκτηση του εαυτού μας περνάει από την ανάκτηση τόσο του χώρου όσο και του χρόνου. Για να αποαποικιοποιήσουμε το κοινωνικό φαντασιακό στο οποίο αναφέρεται ο Καστοριάδης, θα πρέπει πρωτίστως να αποαποικιοποιήσουμε   το χώρο και το χρόνο. Το κοινωνικό φαντασιακό καταλαμβάνει τόσο το χώρο όσο και το χρόνο, και τελικά δεν έχουμε ούτε χώρο ούτε χρόνο για να ανακτήσουμε τον εαυτό μας. Η προτεραιότητα μας λοιπόν θα πρέπει να είναι καταρχάς να δώσουμε χώρο. Αυτό είναι και το πιο ριζοσπαστικό που πρέπει να κάνουμε, ενώ είναι μια διαδικασία σωματική, συναισθηματική, διανοητική και αμοιβαία.

Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί αυτό που έγινε για παράδειγμα στην Αθήνα, μετά το 2011. Πρώτα βρεθήκαμε όλοι μαζί στην πλατεία  Συντάγματος,  και κατόπιν όταν όλο αυτό διαλύθηκε μεταφέρθηκε από την πλατεία στις γειτονιές. Έτσι ο κόσμος αντί να βομβαρδίζεται διαρκώς από εικόνες της τηλεόρασης ή του διαδικτύου,  βρήκε την ευκαιρία να πηγαίνει ο ίδιος και να συνευρίσκεται με άλλα άτομα σε χώρους αλληλεγγύης, με αποτέλεσμα να επαναπροσδιορίζεται εκ νέου στον καθένα το «κοινωνικό φαντασιακό», να αποαποικιοποιείται.

Σε σχέση με όλο αυτό που αναφέρετε ως παράδειγμα αλλά και που συζητάμε, θα βοηθούσε ίσως προσθέταμε και τη λέξη «ουτοπία». Η έννοια αυτή προϋποθέτει να δοθεί καταρχάς τόπος στην ουτοπία.

Βέβαια υπάρχει και ο όρος του Foucault που αναφέρεται ως «ετεροτοπεία». Θα ήταν όμως πιο ενδιαφέρον να σας ρωτήσουμε για τον όρο που αναφέρετε στο βιβλίο σας ως «α-γεννητικότητα». Να περάσουμε δηλαδή στην πράξη της γέννησης.

Γνωρίζετε φυσικά την βασική ιδέα του υπαρξισμού του  Sartres. Μπορούμε να πάρουμε ένα παράδειγμα από το βιβλίο του «Το είναι και το μηδέν» (L’être et le néant), στο οποίο ο συγγραφέας αναφέρει το παράδειγμα ενός τεχνίτη που κατασκευάζει ένα τραπέζι, και λέει πως το τραπέζι υπάρχει σαν ουσία  πριν του δοθεί μορφή, γιατί υπάρχει η ιδέα του τεχνίτη. Ο Sartres λέει πως εναπόκειται στον τεχνίτη να του δώσει μορφή. Για τον άνθρωπο προηγείται η ύπαρξη της ουσίας, για το τραπέζι είναι το αντίθετο. Αντίστοιχα στα ζώα κυριαρχεί το ένστικτο, άρα θα μπορούσαμε να πούμε πως έχουν μια ουσία καταρχάς συλλογική. Για την ανθρωπότητα όμως ισχύει πως στην ερώτηση τι είναι, κάθε άνθρωπος έχει τη δικιά του απάντηση. Αυτή είναι και η επουσιώδης διαφορά με τα ζώα, τα οποία αν και διαθέτουν συναισθήματα, ευαισθησία κλπ, ωστόσο υπακούουν σε ένα ένστικτο. Εμείς όμως ως άνθρωποι πρέπει να απάντησουμε μόνοι μας τι πνοή θα δώσουμε όσον αφορά την ύπαρξη και την ουσία. Για το λόγο αυτό υπερασπίζομαι το ριζοσπαστισμό, την περιθωριοποίηση και τη ρήξη, τα οποία αποτελούν ανθρώπινα γνωρίσματα. Βέβαια αυτά αποτελούν κατεξοχήν γνωρίσματα και της αναρχίας.

Πως συνδέεται όμως όλο αυτό σαν φιλοσοφία με τις τεχνικές του Σελεστέν Φρενέ που εφαρμόζονται στο σχολείο, δηλαδή πως συνδέεται η φιλοσοφία που θίξαμε με την παιδαγωγική του Φρενέ; Επίσης τι θα σήμαινε να μεταφέρουμε όλη αυτή τη φιλοσοφία την οποία συζητάμε  στα παιδιά;

Θα ήθελα να σταθώ σε 2 βασικά σημεία. Για μένα η παιδαγωγική Φρενέ είναι μια πρόσκληση για ρήξη γιατί ο δάσκαλος στην τάξη Φρενέ δεν είναι οδηγός ούτε προσκαλεί τα παιδιά να ακολουθήσουν  έναν έτοιμο  δρόμο. Ο έτοιμος δρόμος στην τάξη Φρενέ  εξαφανίζεται, αφού δημιουργείται κάθε φορά μαζί με τα παιδιά ενώ ο δάσκαλος απλά συνοδεύει σε όλο αυτό, δεν οδηγεί. Αυτό αποτελεί μια πραγματική τομή σε σχέση με την ιστορία της εκπαίδευσης στη Δύση. Επίσης συνδέεται και με αυτό που αναφέραμε προηγουμένως, δηλαδή  τη ρήξη με το χωρόχρονο. Θα μπορούσαμε επίσης στο σημείο αυτό να αναφέρουμε τους Deleuze και Guatari γιατί στο βιβλίο τους «Τι είναι  φιλοσοφία;» (Qu’est-ce que la philosophie?), θεωρούν  τη ρήξη με το χωρόχρονο   σαν  απαραίτητη προϋπόθεση προκειμένου να  σπάσουμε τις αλυσίδες. Υπάρχουν βέβαια πολλές εναλλακτικές προσεγγίσεις: μέσω της φιλοσοφίας, της ψυχανάλυσης, της παιδαγωγικής. Κοινό τους σημείο είναι πως έρχονται τρόπον τινά σε ρήξη με την  καθιερωμένη  ιστορία της εκπαίδευσης, αλλά και την ιστορία που επικεντρώνεται στο εγώ, ακόμη και με τη συγκρότηση της σκέψης, γιατί αυτό που τίθεται  σαν σκοπός είναι πρωτίστως η χειραφέτηση. Για παράδειγμα ο Deleuze χρησιμοποιούσε νέες μορφές τέχνης στη διδασκαλία του όπως τον κινηματογράφο, προκειμένου να ξεφύγει από τον καθιερωμένο ακαδημαϊσμό που επικρατεί στην εκπαίδευση. Προσωπικά επειδή πιστεύω στην ιδέα της χειραφέτησης κάνω ταινίες που δεν έχουν κερδοσκοπικό χαρακτήρα αλλά προβάλλονται δωρεάν, ενώ είναι προσβάσιμες νοηματικά τόσο στους νέους όσο και στους εργάτες. Μάλιστα  με ρωτούν κάποιοι συνάδελφοι φιλόσοφοι «Για ποιο λόγο δεν κάνεις πιο δύσκολες, πιο βαθυστόχαστες ταινίες;». Η καλύτερη απάντηση στην ερώτηση αυτή είναι η βράβευση της ταινίας Αγωνίζομαι άρα υπάρχω, ως της πιο δημοφιλούς για το 2016 μεταξύ των Γάλλων μαθητών ηλικίας 15-18 χρονών.

Σύμφωνα λοιπόν και με τον Deleuze χρειαζόμαστε μια ριζοσπαστική φιλοσοφία, ώστε να έλθει σε επαφή με τους νέους αλλά και με τους εργάτες. Χρειαζόμαστε νέες μορφές έκφρασης προσβάσιμες όμως σε όλους τόσο όσον αφορά το επίπεδο κατανόησης όσο όμως και σε σχέση με τα χρήματα. Αυτοί είναι οι 2 βασικοί μας στόχοι.  Μάλιστα δεν είναι τυχαίο που επιλέξαμε ως μουσική επένδυση  τη μουσική του Manu Chao για παράδειγμα, καθώς είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στους νέους. Μάλιστα συχνά τα βράδια συγκεντρωνόμαστε σε σινεμά ή χώρους αγώνα, ενώ πιο πριν τα απογεύματα δηλαδή πηγαίνουμε και στα λύκεια και προβάλλουμε την ταινία αυτή. Θεωρώ πως μπορούν να την παρακολουθήσουν νέοι από την ηλικία 13- 14 χρονών χωρίς πρόβλημα.  Όχι ότι δεν μπορούν να τη δουν πιο μικρά παιδιά απλά συνήθως οι προσκλήσεις που δέχομαι για να προβάλλω την ταινία είναι συνήθως  από τις ηλικίες αυτές και πάνω.

Όσον αφορά τη σύνδεση της ταινίας με την παιδαγωγική Φρενέ, κάτι πολύ σημαντικό είναι πως η ταινία αποτελεί ένα είδος πολιτικής αλληλογραφίας για τα κοινωνικά κινήματα, όπως αντίστοιχα χρησιμοποιούμε την τεχνική της αλληλογραφίας, έναν από τους 3 βασικούς πυλώνες της Παιδαγωγικής Φρενέ. Βασική προτεραιότητα λοιπόν της ταινίας είναι να  ενημερώσουμε, αλλά και να ενημερωθούμε για το τι συμβαίνει στα υπόλοιπα κοινωνικά κινήματα στην Ευρώπη. Η προηγούμενη ταινία «Να μη ζήσουμε σαν δούλοι», μεταφράστηκε σε 16 γλώσσες και επέτρεψε να «αλληλογραφήσουμε» με άλλα κοινωνικά κινήματα στον κόσμο. Μάλιστα λόγω της ταινίας ξεκίνησε ένας διάλογος αλλά και μια πραγματική αλληλογραφία. Όπως στην τεχνική της αλληλογραφίας η τάξη λαμβάνει ένα μεγάλο γράμμα με πολλά μικρότερα γράμματα μέσα σε αυτό (για κάθε μαθητή της τάξης που αλληλογραφεί), έτσι και οι ταινίες αποτελεί ένα μήνυμα με αφορμή το οποίο στέλνονται πολλά γράμματα. Ένας άλλος πυλώνας της παιδαγωγικής Φρενέ είναι η σχολική εφημερίδα, δηλαδή η ανάγκη αναστοχασμού, συγκέντρωσης, καταγραφής, διαφύλαξης, ερμηνείας, ανάλυσης, και έκφρασης όσων βιώνει ο καθένας μέσω των συναισθημάτων ή της σκέψης.  Αυτές οι πρακτικές είναι πολύ σημαντικές για το ίδιο το κίνημα πριν επικοινωνήσει με τα άλλα κινήματα. Για παράδειγμα οι 2 ταινίες που έκανα είναι ένα πολύ καλό εργαλείο, αλλά και  μια πολύ καλή αφορμή για τους Ελληνες και Ισπανους συντρόφους να συνυπογράψουν και να επικυρώσουν αυτές τις πρακτικές σε μια δεδομένη στιγμή. Πριν λοιπόν επικοινωνήσουμε στους άλλους αυτό που θέλουμε ως μήνυμα το καταγράφουμε στην εφημερίδα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για τη μνήμη, τα συναισθήματα, τη σκέψη κλπ, όπως ένα μήνυμα σε ένα μπουκάλι στη θάλασσα. Έτσι θα μπορούσαμε να πούμε πως υπάρχει μια ομοιότητα όσον αφορά τις ανταλλαγές απόψεων στους κόλπους του κοινωνικού κινήματος για τη δράση μας, με την επικοινωνία και το διάλογο που ευνοεί η σχολική εφημερίδα σε μια τάξη Φρενέ.

Άλλο ένα παράδειγμα είναι το περιοδικό που δημιούργησε ο Φρενέ για την ποίηση «TO ΔΕΜΑΤΙ» («LA GERBE»), γιατί πίστευε πως ο ποιητικός λόγος επιτρέπει να ειπωθούν κάποια πράγματα πιο εύκολα από ότι στη συνέλευση. Δεν υπάρχει η ίδια ντροπή όταν εκφράζεται κάποιος γραπτά σε σχέση με τη συνέλευση. Στην ταινία αντί για ποιήματα χρησιμοποιήσαμε τραγούδια. Και στις 2 ταινίες μου υπάρχουν περίπου 12 με 15 τραγούδια, τα οποία επικοινωνούν ένα μήνυμα. Δίνεται λοιπόν πολύ χώρος στην ποιητική έκφραση μέσω των τραγουδιών. Τέλος ο τρίτος πυλώνας είναι το δημοκρατικό κλίμα που δημιουργείται  στην τάξη μέσω του συμβουλίου, αφού ουσιαστικά κατά τη διάρκεια του συμβουλίου είναι που πραγματικά αναπτύσσεται η δημοκρατική εμπειρία. Υπό αυτή την έννοια, η ταινία είναι μια πρόσκληση για συζήτηση. Ο σκοπός δεν είναι να ειπωθούν ή να αναλυθούν όλα στην ταινία, αν και επικρατεί η άποψη πως ένα ντοκιμαντέρ είναι πιο αναλυτικό. Η ταινία απλά μεταφέρει πληροφορίες, συναισθήματα, ερείσματα σκέψης, και τραγούδια. Όλα αυτά παρέχονται στους θεατές δωρεάν, προκειμένου να υπάρχει πρόσβαση σε όλους και να αρχίσει ο διάλογος μεταξύ των κοινωνικών κινημάτων. Η ταινία αυτή είναι μία από τις 2-3 που χρησιμοποιούνται αυτή τη στιγμή στο κίνημα των πλατειών σε διάφορες πόλεις της Γαλλίας.

Πως λοιπόν δημιουργείται μια φιλοσοφία για παιδιά, δεδομένου μάλιστα πως το Νοέμβριο 2016 θα κάνετε και σχετική επιμόρφωση;

Τα παιδιά σήμερα είναι πολύ περισσότερο μέσα στα πράγματα σε σχέση με παλιότερα, λόγω της εξέλιξης της τεχνολογίας: έχουν περισσότερη πληροφόρηση για το τι συμβαίνει στον κόσμο, για τη σεξουαλικότητα, για τη βία, τις ανισότητες. ΄Ετσι  θα μπορούσαμε να πούμε πως τα παιδιά θέτουν ακόμη περισσότερα ερωτήματα σε σχέση με παλιότερα, αν και γνωρίζουμε πως τα παιδιά  κάνουν πολλές ερωτήσεις. Επίσης θα ήθελα να διευκρινίσω πως δεν  μιλάμε για μια φιλοσοφία απλά για τα παιδιά, αλλά για μια φιλοσοφία μαζί με τα παιδιά με σκοπό να γίνει από τα ίδια τα παιδιά. Όπως μάλιστα λέει και ο Élisée Reclus «Ας δουλέψουμε ώστε πλέον να μην είμαστε απαραίτητοι», δηλαδή τα παιδιά να μην μας έχουν πια ανάγκη. Η βασική ιδέα λοιπόν της φιλοσοφίας μαζί με τα παιδιά, είναι να τα ενθαρρύνουμε να λένε όχι, δεδομένου  πως όλη η εκπαίδευση στην κοινωνία ουσιαστικά  τα μαθαίνει να λένε ναι, να δέχονται ακόμη και το πιο παράλογο, να καταπνίγουν τις επιθυμίες τους, δηλαδή να δέχονται απόλυτα τον αποικισμό του δικού τους «κοινωνικού φαντασιακού», αλλά και να μετατρέπουν την επιθυμία που προέρχεται από τα δικά τους θέλω, σε επιθυμία σύμφωνη με τις κοινωνικές επιταγές. Ο φιλόσοφος Alain στο «Λόγο περί ευτυχίας» (Le propos sur le Bonheur”), αναφέρει πως το να φιλοσοφούμε σημαίνει καταρχάς να λέμε όχι. Αντίστοιχα η έκπληξη στο Σωκράτη, η αμφιβολία στον Καρτέσιο, η υπαρξιακή αγωνία στον Kikergard αποτελούν παραδείγματα άρνησης του  κατεστημένου.

 

Άρα το να κάνουμε φιλοσοφία με τα παιδιά, στα χνάρια της Παιδαγωγικής Φρενέ, σημαίνει να ενθαρρύνουμε τα παιδιά να λένε όχι. Βέβαια στο φυσικό δικαίωμα του παιδιού να λέει όχι υπάρχει μια παγίδα που πρέπει να αποφύγουμε. Η κοινωνία δεν δέχεται αυτό το δικαίωμα των παιδιών αφού αποτελούν μια κοινωνική τάξη που κυριαρχείται από τους ενήλικες, όπως οι τάξεις των φτωχών, των εργατών, του προλεταριάτου, των γυναικών, των ανθρώπων με διαφορετικό χρώμα, των κοινωνικών και σεξουαλικών μειονοτήτων. Έτσι και η τάξη των παιδιών είναι άλλη μία τάξη καταπιεσμένη. Η παγίδα έγκειται στο γεγονός πως τα παιδιά συχνά λένε όχι, τόσο για λόγους αυτοεπιβεβαίωσης, όσο και για να δοκιμάσουν τα όρια. Για να αποφύγουμε την παγίδα αυτή θα πρέπει πάντα να ρωτάμε τα παιδιά για ποιο λόγο λένε όχι. Άρα όταν ένα παιδί λέει όχι, ο ενήλικας λη τα άλλα παιδιά οφείλουν να ρωτήσουν γιατί. Η φιλοσοφία ξεκινάει όταν αρχίσει η συζήτηση για να εξηγηθούν  οι  λόγοι άρνησης, Όταν δηλαδή σταματήσουμε να ρωτάμε πως και αρχίσουμε να ρωτάμε γιατί.

 

Η ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ CELESTIN FREINET ΚΑΙ Η ΠΟΡΕΙΑ ΔΙΑΔΟΣΗΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ecole-freinet-002

Μια ακόμα σημαντική συνεισφορά στο έργο του Celestin Freinet.

H πτυχιακή εργασία της Παρασκευής Αλεξάνδρου στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου  με τίτλο Η ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ CELESTIN FREINET ΚΑΙ Η ΠΟΡΕΙΑ ΔΙΑΔΟΣΗΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ είναι τώρα διαθέσιμη για όλους τους φίλους του «Σκασιαρχείου»

Μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ

ode=scroll]

Με το «Σκασιαρχείο» στην Πάτρα, 26/11/2016

Επιμορφωτική ημερίδα

«Δουλεύοντας για ένα Σχολείο Ελεύθερο, Ανοιχτό και Συνεργατικό»

Το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδας στην Πάτρα σε συνεργασία με την παιδαγωγική
ομάδα για την διάδοση της παιδαγωγικής Freinet στην Ελλάδα, «Το Σκασιαρχείο.
Πειραματικοί ψηλαφισμοί για ένα σχολείο της κοινότητας» και το «Δίκτυο
Συνεργατικών Σχολείων με την Παιδαγωγική Freinet», διοργανώνει επιμορφωτική
ημερίδα, η οποία απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς όλων των ειδικοτήτων της
Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και σε φοιτητές.

Σκοπός της ημερίδας είναι η γνωριμία με τη μακρόχρονη εμπειρία της γαλλικής
εκπαίδευσης στην παιδαγωγική Freinet καθώς και η ανταλλαγή ιδεών και προτάσεων για
την εφαρμογή της στο ελληνικό δημόσιο σχολείο. Επίσης, είναι η γνωριμία με τα
παιδαγωγικά εργαλεία για την άσκηση της πολιτειότητας και της δημοκρατίας στο
σχολείο, μέσα από τη συνεργασία, την υπεύθυνη συμμετοχή και τον ενεργό ρόλο του
μαθητή καθώς και τον καθοδηγητικό ρόλο του δασκάλου.

Για περισσότερες λεπτομέρειες, το πρόγραμμα της ημερίδας και τη φόρμα συμμετοχής κατεβάστε αυτο το αρχείο pdf ΗΜΕΡΙΔΑ ΦΡΕΝΕ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ 

 

Η μάθηση είναι ιερή!: στα πρώτα βήματα μιας τάξης Freinet (2014)

Η μάθηση είναι ιερή!:  στα πρώτα βήματα μιας τάξης Freinet (2014)

στο δημόσιο σχολείο στη Γαλλία και στην Ελλάδα

Χαράλαμπος Μπαλτάς

b114db29781a2808d6b6bb27ef830e11_540x397

Τα ζητήματα που συνδέονται με τους προβληματισμούς για το σημερινό δημόσιο σχολείο αφορούν την αναζήτηση νοήματος στη σχολική ζωή. Το νόημα για την εκπαιδευτική διαδικασία δεν είναι κάτι δεδομένο. Η σχολική αποτυχία οφείλεται εν πολλοίς στην απώλεια νοήματος. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα γίνεται αντικείμενο κριτικής όταν απουσιάζει το νόημα. Στην ταινία της Delphine Pinson, Η μάθηση είναι ιερή! Στα πρώτα βήματα μιας τάξης Freinet (2014) η έμφαση είναι στην τάξη, το τόπο της καθημερινής συνάντησης των παιδιών. Η τάξη και το νόημα καλούνται να συμφιλιωθούν. Το φιλμ δεν μοιάζει στην αισθητική του με το Σκασιαρχείου (1949) ούτε με τον Δάσκαλο που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται (2006). Σ’ αυτά τα φιλμ η αισθητική του τρίπτυχου τάξη – αυλή – κοινότητα είναι πολύ έντονη και ισόρροπα κατανεμημένη. Όμως οι ιδέες είναι κοινές κι αυτό που επεξεργάζεται το φιλμ είναι μια κοντινή ματιά στην καθημερινότητα ενός σχολείου που εργάζεται με τις τεχνικές του Freinet. Κι έχουμε και τα άλλα μέρη της εκπαιδευτικής διαδικασίας, την αυλή, τον σχολικό κήπο και την κοινότητα, όπως και τις εξόδους των παιδιών σε μέρη πιο μακρινά. Και με την αλληλογραφία ως τεχνική του Freinet για ακόμη πιο μακρινά μέρη. Αλλά ας δούμε από κοντά αυτήν την καθημερινότητα.[1] (περισσότερα…)

Επιμόρφωση στην Κόρινθο

Θέμα: ««Δουλεύοντας για ένα Σχολείο της Κοινότητας, Ελεύθερο, Ανοιχτό και Συνεργατικό»

Το Τμήμα Κοινωνικής και Εκπαιδευτικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου συνδιοργανώνει με το Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου της Λωρραίνης (I.U.F.M. de Lorraine), το Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου της Πικαρντί (I.U.F.M. de Picardie), την παιδαγωγική ομάδα για την διάδοση της Παιδαγωγικής Φρενέ στην Ελλάδα, «Το Σκασιαρχείο» και το Δίκτυο Συνεργατικών Σχολείων με την Παιδαγωγική Freinet, επιμόρφωση η οποία απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς όλων των ειδικοτήτων της Πρωτοβάθμιας και της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και σε φοιτητές.

Σκοπός της επιμόρφωσης είναι η γνωριμία με την Παιδαγωγική Φρενέ καθώς και η ανταλλαγή ιδεών και προτάσεων για ένα σύγχρονο σχολείο που δίνει έμφαση στις δεξιότητες ελεύθερης έκφρασης, επικοινωνίας και συνεργασίας, στη κριτική σκέψη και τη δημιουργικότητα του μαθητή. Είναι επίσης η γνωριμία με τα παιδαγωγικά εργαλεία για την άσκηση της δημοκρατίας και την πρόληψη της βίας στο σχολείο, μέσα από τη συνεργασία, την υπεύθυνη συμμετοχή και τον ενεργό ρόλο του μαθητή καθώς και τον καθοδηγητικό ρόλο του δασκάλου.

Η επιμόρφωση θα γίνει από τα μέλη του Συνεργατικού Ινστιτούτου του Μοντέρνου Σχολείου-Παιδαγωγική Φρενέ της Γαλλίας (ICEM Pédagogie Freinet), Denis Morin, καθηγητής στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου της Λωρραίνης και Olivier Francomme, καθηγητής στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου της Πικαρντί Ι. Βερν (με ταυτόχρονη μετάφραση στα ελληνικά) σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς, μέλη της παιδαγωγικής ομάδας «Το Σκασιαρχείο», Στέλλα Μπαδικιάν, Χαράλαμπο Μπαλτά και Χάρη Παπαδόπουλο.

Οι επιμορφούμενοι σε ομάδα των 20-25 ατόμων, με βιωματικό τρόπο, θα εμβαθύνουν στις αρχές και τις τεχνικές Φρενέ: Συμβούλια τάξης, Συνεργατική τάξη – Συμβούλια μαθητών, Συμβόλαια και πλάνα εργασίας, Βιβλιοθήκη παιδιών.

Η επιμόρφωση θα πραγματοποιηθεί στην Κόρινθο, στο 1 ο Δημοτικό σχολείο Κορίνθου, την Τετάρτη 19 Οκτωβρίου, ώρα 17.30-20.30. Προσέλευση για εγγραφές, ώρα 17.00.

Η επιμόρφωση είναι δωρεάν για τους εκπαιδευτικούς.

Η Πρόεδρος του Τμήματος, Δέσποινα Καρακατσάνη, Καθηγήτρια

Κιν:  6973392432, E-mail:  dkarakat@uop.gr

Η πρόσληψη του Celestin Freinet στην Ελλάδα

image00001

Η πρόσληψη του Celestin Freinet στην Ελλάδα: η παιδαγωγική του από τον μεσοπόλεμο μέχρι την μεταπολίτευση

του Χαράλαμπου Μπαλτά

Η παιδαγωγική του Celestin Freinet στην εκπαίδευση στην Ελλάδα  βρίσκεται μεταξύ των ιταλικών, αγγλοσαξονικών, ρώσικων και των γερμανικών επιρροών της Νέας Αγωγής. Τα ερευνητικά δεδομένα δείχνουν ότι στην Ελλάδα του μεσοπόλεμου υπερτερούσε η γερμανική επιρροή[1] για τα ζητήματα που άπτονται του Σχολείου Εργασίας, των μαθητικών κοινοτήτων, του σχολικού κήπου και της ψυχολογίας του παιδιού.[2] Το όνομα του δεν είναι στην ελληνική ιστορία της εκπαίδευσης. Ο Celestin Freinet είναι το κύριο όνομα της μειοψηφούσας γαλλικής επιρροής και ο κυριότερος εκφραστής αυτής της παιδαγωγικής στην Ελλάδα που αργότερα πήρε το όνομα της θεσμικής παιδαγωγικής. Το κείμενο εδώ αποβλέπει στην ορατότητα αυτής της παιδαγωγικής και στην αποκατάσταση της αφήγησης για το έργο του στα ελληνικά συμφραζόμενα. (περισσότερα…)

15 Ιούνη Μια μέρα συνύπαρξης των παιδιών του κόσμου στο Αρχαιολογικό Μουσείο

 

mouseio-arxaiologiko

Στον προαύλιο χώρο του αρχαιολογικού μουσείου, την Τετάρτη στις 15 Ιουνίου το απόγευμα, μικροί και μεγάλοι, αδιάκριτα παιδιά του κόσμου και ενήλικες, θα κάνουμε μια εκδήλωση επικοινωνίας και συνύπαρξης, με στόχο την συνεύρεση των παιδιών των προσφύγων με τα άλλα παιδιά και τη δημοσιότητα του θέματος των εγγραφών των παιδιών στα σχολεία. (περισσότερα…)