Μια πρωτοβουλία που αξίζει να μνημονεύσουμε

Layout 1  Ολοσέλιδη αναφορά στην εκδήλωση της ομάδας μας στην «Αλκυονίδα» στις 14/2/2015 κάνει το ένθετο της εφημερίδας «Αυγή»,  «Παιδεία και κοινωνία» στο τεύχος 95 (Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2015) που κυκλοφόρησε την Κυριακή 1 Μαρτίου.

Παρακάτω αναπαράγουμε ολόκληρο το άρθρο.  Οι φίλοι της σελίδας μας έχουν επιπλέον τη δυνατότητα να κατεβάσουν, σε μορφή  pdf, ολόκληρο το τεύχος του «Παιδεία και Κοινωνία» κάνοντας κλικ σε αυτό το σύνδεσμο Παιδεία και Κοινωνία

Layout 1

Το κείμενο του άρθρου

Μια πρωτοβουλία που αξίζει να μνημονεύσουμε

Η παιδαγωγική ομάδα ‘Το σκασιαρχείο’ το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου παρουσίασε στον ιστορικό Κινηματογράφο ‘Αλκυονίς’ για πρώτη φορά στην Ελλάδα την ταινία του D. Losset ‘Ο δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται‘ η οποία αναφέρεται στη δράση και τις πρωτοποριακές παιδαγωγικές αντιλήψεις του δάσκαλου Celestιn Freinet τις οποίες ακολουθεί και διαδίδει η συγκεκριμένη ομάδα. Πρόκειται για μια ταινία της Γαλλικής Δημόσιας Τηλεόρασης του 2006 που παρακολουθεί στις ταραγμένες δεκαετίες του μεσοπολέμου την δράση αυτού του φωτισμένου παιδαγωγού στην γαλλική επαρχία για ένα ανοικτό στην κοινότητα σχολείο. Ένα δημοκρατικό σχολείο που αφήνει πραγματικά τους μαθητές του να ονειρεύονται, να δημιουργούν με βάσει τις ευαισθησίες τους, να τα τυπώνουν οι ίδιοι όλα αυτά, εμπλουτίζοντας την σχολική βιβλιοθήκη, να λειτουργούν συλλογικά σε άμεση επαφή με τη φύση αλλά και τα επαγγέλματα της μικρής τους πόλης. Την θερμή υποδοχή αλλά και φανατική άρνηση των πειραματισμών αυτού του κομμουνιστή δάσκαλου σε μια περίοδο ανόδου του φασιστικού και ναζιστικού φαινομένου.

Δεν πρόκειται σ’ αυτό το σημείωμα να ασχοληθούμε με το άψογο γύρισμα της ταινίας, ούτε πολύ περισσότερο με τις ιδέες του Σελεστέν Φρενέ που ακολουθούν σήμερα παιδαγωγικές ομάδες σε όλη την Ευρώπη. Θα σταθούμε λίγο στην παιδαγωγική ομάδα που εμπνέεται από αυτές και η οποία πήρε το όνομά της από την ομώνυμη ταινία για τον Φρενέ του 1949 που εδώ προβλήθηκε μόλις το 2010. Πρόκειται για «μια ομάδα ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών καθώς και εκπαιδευτικών» που δουλεύει εθελοντικά: «για μια ενότητα των ανθρώπων της παιδείας, του πολιτισμού, της αρχιτεκτονικής και της τέχνης με σκοπό τις δημιουργικές σχέσεις πολιτισμού, πολιτειότητας κι εκπαίδευσης με κύρια χαρακτηριστικά τον πολιτισμό του βιβλίου, του κινηματογράφου και των Μέσων Ενημέρωσης… (για να δημιουργήσει) μια ‘μικρή κιβωτό’ ιδεών και παιδαγωγικών αντιλήψεων θεσμικής και κριτικής παιδαγωγικής στην κοινωνία, στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο για να είμαστε χρήσιμοι στη δημόσια εκπαίδευση». Στο σημείο αυτό να ευχαριστήσουμε τον δάσκαλο του 35ου Δημοτικού Χαράλαμπο Μπαλτά τακτικό συνεργάτη αυτού του ένθετου που μας έφερε σε επαφή με αυτή την ομάδα και τους προβληματισμούς που προηγήθηκαν και ακολούθησαν την ταινία.

Δημιουργικούς προβληματισμούς, εμπειρίες, ελπίδες, μα και άγχη από το ασφυκτικό και αντιπαιδαγωγικό αναλυτικό πρόγραμμα, την γραφειοκρατία του Υπουργείου, αλλά και τις προσδοκίες που γεννά η νέα περίοδος και η καινούργια πολιτική Ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας. Ήταν μια από καρδιάς συζήτηση εκπαιδευτικών λειτουργών όλων των βαθμίδων, μελών συλλόγων γονέων καθώς και εκπροσώπων άλλων αντίστοιχων πρωτοβουλιών. Ιδιαίτερα θα σταθούμε στην παρέμβαση της λειτουργού από το σχολείο ‘Δεύτερης Ευκαιρίας’ των φυλακών Κορυδαλλού αλλά και στις παρεμβάσεις για τη χαρά της μάθησης, το ανεξίθρησκο πολυπολιτισμικό σχολείο, τον ουσιαστικό επανακαθορισμό των εθνικών σχολικών γιορτών, την κατάργηση των παρελάσεων, τη σημασία του παιχνιδιού, της ζωγραφικής στους σχολικούς τοίχους, της αισθητικής αγωγής, την κατάργηση της αριθμητικής βαθμολογίας, του σχολείου χωρίς κάγκελα, της σημαντικής δημιουργίας σχολικών κήπων, της αντίθεσης με τα σχολεία μαμούθ… και τόσα ακόμη που ο χρόνος δεν άφησε να ξεδιπλωθούν. Και τα οποία αξίζει να αφουγκρασθεί θετικά η νέα ηγεσία του Υπουργείου για ένα δημόσιο δημοκρατικό σχολείο ανοικτό στην κοινωνία και τις αντιφάσεις της.
Προβληματισμούς στους οποίους είναι ανοικτές οι σελίδες τούτου του ένθετου γιατί πίστευε, πιστεύει και διακηρύσσει εδώ και δέκα χρόνια ότι η αλλαγή στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα αποτελεί αναγκαίο όρο για τον κοινωνικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Υ.Γ. Για όσους και όσες ενδιαφέρονται, η ταινία για τον Φρενέ σε C.D. βρίσκεται στη διάθεσή τους όπως και το C.D. με την ύλη του περιοδικού ‘Οι φιλίες των παιδιών’ που έφτιαξε ο Χ. Μπαλτάς σε συνεργασία με συναδέλφους του και μαθητές του ιστορικού 35ου Δημοτικού της οδού Κωλέττη, που φέρει το όνομα του ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s