Λοξή Τάξη (2015): Μια παρέμβαση για το έργο του Ζάφου Ξαγοράρη

IMG_0998-1
Στο φιλόξενο χώρο του σχολείου του 66ου Δημοτικού Σχολείου (Κολωνός) ανταμώσαμε άλλη μια φορά ως έχοντες πολλές ιδιότητες.

Συναντηθήκαμε εκπαιδευτικοί, καλλιτέχνες, γονείς, συνδικάτα, παιδαγωγικές ομάδες και ψυχολόγοι των Κέντρων Πρόληψης για να ενώσουμε τις φωνές μας για το σχολείο της κοινότητας των παιδιών.

Το έργο του Ζάφου Ξαγοράρη, Λοξή Τάξη (2015), έγινε ένα πεδίο αναστοχασμού του σημερινού σχολείου και των δυνατοτήτων του. Το έργο τέχνης είναι αμφίσημο, διαμαρτυρόμενο, έξεργο στα όρια της ταυτότητάς του να κείτεται στο βλέμμα, φαινομενολογικά προσλήψιμο και πλήρες ενοράσεων για την σχέση μας με τον κόσμο.

Στο έργο της Λοξής Τάξης (2015) μπορούμε να δούμε του βομβαρδισμούς εκεί που έχουμε πολεμικές συρράξεις, αλλά και την αποσχολειοποίηση [deschooling] ή την υπαίθρια διδασκαλία. Μπορούμε να δούμε τους αγώνες για ένα σχολείο για τους Τσιάπας, ένα σχολείο για την Γάζα, ένα σχολείο για το Κομπάνι ή ένα σχολείο για το Λουγκάνσκ. Και μπορούμε να δούμε σ’ αυτό τόσο τον διεθνισμό των αγώνων μας, όσο και την εγχώρια παραγωγή εκπαιδευτικής πολιτικής από τα σχολεία.

Επίσης, μπορούμε να το δούμε ως μια επιτάφια περιφορά από το Μουσείο Μπενάκη στο Πεδίο του Άρεως, η οποία να σημάνει την έξοδο των σχολείων, αυτή την λυτρωτική κίνηση από και προς το Πεδίο του Άρεως, τον χώρο ενός διαρκούς project για τον πόλεμο και την ειρήνη. Ή του χώρου για την σήμανση της αειφορίας, τον κόσμο της φύσης και των μεσοπολεμικών εκ νέου συναντήσεων εκπαιδευτικών και γεωπόνων για την κοινωνική οικονομία του αποβλέπουμε να επιστρέψει στα σχολεία μας.

Το Πεδίο του Άρεως μπορεί να είναι για τα παιδιά η εκ νέου σήμανση της υγείας, του πολιτισμού και της πολιτειότητας [citizenship] μέσα από την ιστορική αναβίωση αυτού που έμεινε αλύτρωτο στο παρελθόν, του δεύτερου υπαίθριου σχολείου στην Ελλάδα το 1930, ακριβώς μετά την πρώτη απόπειρα το 1916 λίγο πιο κάτω στην Πλατεία Αμερικής, στο Κτήμα Νομικού.

Η Λοξή Τάξη (2015) σ’ αυτό τον χώρο μπορεί να σημάνει εκ νέου την ελληνική κρίση, την σύγχρονη καταστροφή του κεφαλαίου και της εργασίας και την εκζήτηση ενός άλλου κοινωνικού σχηματισμού, μέσα από μια άλλη κριτική, θεσμική και αντί – οιδιπόδεια παιδαγωγική. Μπορεί να σημάνει την ανάδυση του παρελθόντος με τα επιταγμένα σχολικά κτίρια της γερμανικής κατοχής και της υπαίθριας διδασκαλίας της αντίστασης, το έργο των δασκάλων έξω από τα σχολεία, την Κυβέρνηση του Βουνού και εν γένει την ξεχασμένη και στη σκόνη του χρόνου παιδεία της αντίστασης.

Μπορεί όμως και να σημάνει και την πρωτοβουλία της Περιφέρεια Αττικής να αναμετρηθεί εκ νέου με μια βιώσιμη πολιτική για το Πεδίο του Άρεως μέσα από τη επιστροφή της αόρατης παιδικής ηλικίας στην πόλη, μέσα από την απόδοση της κίνησης του μοντερνισμού στην παιδική ηλικία με ποδήλατα και Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, όπως και την δυνατότητα να επιτελείται χώρο – χρονικά η ανάδυση της ιστορικότητας και της κρίσης [judgement]. Το έργο τέχνης μας κάνει ίσως να βλέπουμε αυτό που δεν βλέπουμε.

Χαράλαμπος Μπαλτάς – babisbaltas@gmail.com

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s