Πάρκο Ναυαρίνου στη γειτονιά, ετών 7!

2016-05-15 17.53.21

Είναι σαν χθες. Το 2014 ο Σύλλογος διδασκόντων του 35ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών υιοθέτησε ένα μικρό περιφραγμένο κήπο στο Πάρκο Ναυαρίνου, τότε που το πάρκο γιόρταζε τα πέντε του χρόνια. Τώρα μεγάλωσε και πάει πρώτη δημοτικού. Γι’ αυτό την Κυριακή στις 15 Μάη του σωτήριου έτους 2016 αυτό που κάναμε ήταν κάτι ταιριαστό μ’ αυτή την ηλικία: συνεργαστήκαμε, σκαλίσαμε, φυτέψαμε, ποτίσαμε και ποιήσαμε!!! Ναι, γράψαμε ένα ποίημα, μια παραλλαγή σ’ ένα στίχο του Οδυσσέα Ελύτη από τα «Τρία ποιήματα με σημαία ευκαιρίας» με τον απόηχο να τον έχουμε ακόμα στ’ αυτιά μας: ο κήπος βλέπει. Τα παιδιά με στίχους απαντούσαν στο τι βλέπει ο κήπος, όπως κι όταν εκδώσαμε το λογοκριμένο Αναγνωστικό «Οι φιλίες των παιδιών» (2014), τα παιδιά απαντούσαν στο τι βλέπει το κυπαρίσσι του σχολείου. Το κυπαρίσσι, αυτός ο ιστορικός διάλογος του Γιώργου Θεοτοκά με τον Γιώργο Σεφέρη την δεκαετία του ’30 ή το «κυπαρισσάκι» της απαγορευμένη υπαίθριας διδασκαλίας στο σχολείο τα προηγούμενα χρόνια του γύψου! Ποίηση παρακαλώ!

Ο κήπος βλέπει

Χελώνες σηκωμένες από τα χέρια των παιδιών

Πιπεριές φυτεμένες που μεγαλώνουν

Τη χαρά των παιδιών

Ποδήλατα χρωματιστά με μπογιές από τον ήλιο

Ο κήπος βλέπει

Τον μοβ ουρανό με μια φέτα άσπρο ψωμί και τυρί

Λεμονάδες που πίνουν τα παιδιά

Τις γάτες να πηδούν στα δέντρα

Τη ρίγανη να μεγαλώνει με τις μύτες των παιδιών

Τον Πινόκιο να λέει ψέματα

και τ’ αυτοκίνητα να ψάχνουν για πάρκιγκ

Ο κήπος βλέπει

Τη χωριάτικη σαλάτα να ετοιμάζεται

Μια κατσίκα να έρχεται με τη φιγούρα του Μπάρμπα – Γιώργου

Το κοριτσάκι να ποτίζει τον κήπο κάθε Κυριακή

Την κλινική Σμπαρούνη  και τον Δημήτρη Γληνό, τον δάσκαλο,

Να μας κοιτά από ψηλά

Ευτυχής άλλη μια φυρά που ήρθαν παιδιά στο πάρκο

ν’ ακούσουν τον Γιάννη Ξενάκη, τον μουσικό από τα ξένα

Ο κήπος βλέπει

Μεγάλους και μικρούς να τους λείπει μόνο το κρεμμύδι

κι οι αγγουριές

Έτοιμους να στρώσουν το τραπέζι του Ναυαρίνου!

Ποιήτριες/ ποιητές

(Ρουπ, Λου, Ηλέκτρα, Αθηνά, Στέλλα, Μαρία, Μπάμπης)

Ερχόμαστε από μπροστά αλλά κι από πίσω, από το 2009. Το σχολικό έντυπο «Οι φιλίες των παιδιών» (2008/2013) βρίθει κειμένων για το πάρκο. Γονείς και παιδιά με το σχολείο ήρθαμε από την πρώτη στιγμή! Για όλα αυτά συνεργαστήκαμε αυτά τα χρόνια με την Έλλη, τον Γιώργο, την Χρυσή, την Λητώ, τον Βασίλη, την Χριστίνα, την Κική, τον Σπύρο, την Αθηνά και την Έλενα. Ο μπαμπάς της Στέλλας, ο Γιώργος, έφτιαξε την πινακίδα του κήπου μας! Ερχόμαστε στο πάρκο σταθερά γιατί αγαπάμε τους τελευταίους καθρεφτισμούς της ομορφιάς των γύρω μας, όταν το βασίλειο της εξ – αστικοποιημένης φύσης μας κάνει ικανούς να την επινοούμε. Βέβαια οι διαδρομές δεν σαν αυτές των σχολείων του Αμβούργου την δεκαετία του ’20 που περιγράφονται τόσο γλαφυρά ως το πρότυπο οργάνωσης σχολικής κοινότητας με ριζοσπαστικό πρόσημο. Γιατί εκεί τα παιδιά με τους δάσκαλους τους ξεκινούσαν τη μέρα από τον κήπο τους.[1] Κι ο δάσκαλος τελικά ήταν η κοινότητα. Και τα παιδιά είχαν αυτό – κυβέρνηση. Και οι συνελεύσεις είχαν το μεγαλύτερο ρόλο για τον πειραματισμό. Και η παιδαγωγική διαχωρίστηκε σε παραδοσιακή και ενεργητική. Αχ, τι να έβλεπε κι αυτός ο κήπος! Πάρκο λοιπόν για να παρκάρουμε, γι’ αυτήν την κοινότητα με τη συμμετοχή ανάμεσά μας της χελώνας, του δέντρου και της φιλόξενης κενής καρέκλας γι’ αυτό το παιδί που θα ‘ρθει! Πάρκο για το «σκασιαρχείο» μας! Τα παιδιά μπορούν να βεβηλώσουν τον κόσμο!

Μπάμπης Μπαλτάς

[1] Ζ. Σμιτ, Οι δάσκαλοι – σύντροφοι και οι σχολικές κοινότητες, μετάφραση Εβελίνα Χατζιδάκη, επιμέλεια Μαρία Βοικλή – Δημήτρης Βεργίδης,  Ανδρομέδα, Αθήνα 1984, σελ. 34 – 37.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s